Η τραγουδίστρια των Lacuna Coil θυμάται το πρώτο της Game & Watch, την ολοκλήρωση του Final Fantasy VII στα ιαπωνικά, την αγάπη της για τα horror games και τη σημασία της διατήρησης της ιστορίας των video games.
Συνέντευξη: Μανώλης Βαρούχας Video Games Magazine και Video Games Museum
Η Cristina Scabbia είναι γνωστή σε όλο τον κόσμο ως η τραγουδίστρια των Lacuna Coil, όμως τα video games αποτελούν κομμάτι της ζωής της από την παιδική της ηλικία. Κατά την επίσκεψη του συγκροτήματος στην Κρήτη για το Chania Rock Festival, ο Μανώλης Βαρούχας, ιδρυτής και διευθυντής του Video Games Museum στο Ηράκλειο, συζήτησε μαζί της για τα παιχνίδια που τη διαμόρφωσαν, τα soundtracks που επηρεάζουν τους Lacuna Coil και τους ψηφιακούς κόσμους που εξακολουθεί να θέλει να εξερευνήσει.
Καλώς ήρθες στην Κρήτη. Οι Lacuna Coil είναι headliners σε ένα φεστιβάλ που πραγματοποιείται εδώ και 24 χρόνια. Πώς αισθάνεσαι που βρίσκεσαι εδώ;
Είναι πολύ ωραίο, γιατί αυτό σημαίνει ότι το φεστιβάλ ήταν επιτυχημένο κάθε χρόνο. Είμαι πολύ χαρούμενη που βρίσκομαι εδώ. Η χθεσινή συναυλία ήταν ήδη καταπληκτική και η σημερινή ημέρα θα είναι ακόμη καλύτερη.
Πριν ξεκινήσουμε, να σου πω δυο λόγια για το Video Games Museum. Βρίσκεται στο κέντρο του Ηρακλείου και αναπτύσσεται σε τρία επίπεδα. Η μόνιμη έκθεση περιλαμβάνει περισσότερες από 300 κονσόλες, η προσωρινή έκθεση Pixel & Sound εξερευνά τη σχέση της μουσικής με τα video games, ενώ στο υπόγειο υπάρχουν περισσότερες από 45 arcade και διαδραστικές θέσεις. Θυμάσαι τις παλιές αίθουσες με arcade;
Φυσικά. Όταν ήμουν μικρότερη, οι αίθουσες παιχνιδιών ήταν από τα μέρη που επισκεπτόμουν. Έμπαινες από τον δρόμο και δοκίμαζες για πρώτη φορά καινούργια παιχνίδια. Εκτός από κλασικά παιχνίδια όπως το Frogger, θυμάμαι το Terminator στις αίθουσες της Ιταλίας.
Θυμάμαι επίσης ότι είχαμε πάει διακοπές με τον Maki και είδαμε για πρώτη φορά το πρώτο Tekken. Βρισκόταν σε μία τεράστια καμπίνα και τα γραφικά του έμοιαζαν απίστευτα για την εποχή. Μπήκαμε μέσα και αναρωτηθήκαμε: «Τι είναι αυτό;»
Μου λείπουν πολύ εκείνα τα μέρη. Στην Ιταλία πολλές από αυτές τις αίθουσες άλλαξαν. Έχουν απομείνει ελάχιστα παιχνίδια, συνήθως παλαιότερα, και πολλοί χώροι έχουν γεμίσει με μηχανήματα με δαγκάνες. Μου λείπει η αυθεντική εμπειρία των arcade. Την επόμενη φορά που θα έρθω στην Κρήτη, υπόσχομαι ότι θα βρω χρόνο να επισκεφθώ το μουσείο.
Ποιο ήταν το πρώτο video game που σε έκανε να αγαπήσεις το gaming;
Υπάρχουν δύο παιχνίδια που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο. Το πρώτο ήταν το Donkey Kong Game & Watch του αδελφού μου. Ήταν μικρό και απλό και το έχω ακόμη. Νομίζω ότι είναι από το 1985.
Το άλλο παιχνίδι που θυμάμαι πολύ έντονα είναι το Pitfall. Ένα αγόρι από το σχολείο μου είχε Atari 2600 και πήγαινα στο σπίτι του για να παίξουμε. Ερωτεύτηκα το Pitfall. Αυτές είναι οι δύο ισχυρότερες πρώτες αναμνήσεις πίσω από την αγάπη μου για τα video games. Με τα χρόνια δοκίμασα πολλές διαφορετικές κονσόλες, μέχρι που αγάπησα πραγματικά το πρώτο μου PlayStation.
Ποιο παιχνίδι του PlayStation σου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση;
Αρκετά παιχνίδια, όπως το Dino Crisis και το πρώτο Resident Evil. Εκείνο όμως που με κέρδισε ολοκληρωτικά ήταν το Final Fantasy VII. Το έπαιξα στα ιαπωνικά, επειδή ο Maki είχε αγοράσει εκείνη την έκδοση. Ολοκληρώσαμε ολόκληρο το παιχνίδι χωρίς να καταλαβαίνουμε τη γλώσσα.
Δεν υπήρχε διαδίκτυο, οπότε όταν κολλούσαμε δεν μπορούσαμε να αναζητήσουμε κάποιο tutorial ή οδηγό. Έπρεπε να βρούμε μόνοι μας τη λύση και αυτό ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον.
Τα παιχνίδια έμοιαζαν επίσης να διαρκούν περισσότερο. Δεν κυκλοφορούσαν τόσα πολλά ταυτόχρονα, οπότε απολάμβανες κάθε δευτερόλεπτο, εξερευνούσες τα πάντα και προσπαθούσες συνεχώς να βελτιωθείς. Δεν βιαζόσουν να τελειώσεις. Στην πραγματικότητα, δεν ήθελες να τελειώσει το παιχνίδι.
Πρέπει να λύσουμε ένα σημαντικό δίλημμα του Final Fantasy VII. Aerith ή Tifa;
Tifa. Έκλαψα για την Aerith, φυσικά, αλλά στο μυαλό μου ερχόταν ανάμεσα στη σχέση που φανταζόμουν ότι υπήρχε μεταξύ του Cloud και της Tifa. Η Aerith ήταν γλυκιά, αλλά κάθε φορά που πλησίαζε τον Cloud σκεφτόμουν: «Όχι, μην μπλέκεσαι εκεί».
Μπορεί να ήταν όλα στο μυαλό μου, αλλά ήταν ξεκάθαρο ότι της άρεσε ο Cloud, όπως άρεσε και στην Tifa. Επομένως, Team Tifa.
Έχεις παίξει τα Final Fantasy VII Remake και Rebirth;
Ναι, και τα δύο. Τώρα περιμένω το τρίτο κεφάλαιο. Ελπίζω να κυκλοφορήσει του χρόνου. Δεν είναι και GTA, άλλωστε!
Τη δεκαετία του 1990 παίζαμε συχνά σε μία ξένη γλώσσα και είχαμε ελάχιστη βοήθεια. Πιστεύεις ότι αυτό άλλαζε τον τρόπο με τον οποίο βιώναμε τα παιχνίδια;
Σίγουρα. Κρατούσαμε σημειώσεις και περιμέναμε κάθε μήνα τα περιοδικά που ίσως εξηγούσαν τι έπρεπε να κάνουμε. Ήταν συναρπαστικό.
Χαίρομαι όμως που σήμερα οι παίκτες μπορούν να βρίσκουν πληροφορίες και συμβουλές από άλλους, επειδή τα παιχνίδια μπορεί να γίνουν απογοητευτικά. Μου άρεσε η μεγάλη διάρκειά τους, αλλά μερικές φορές θα εκτιμούσα λίγη βοήθεια αφού είχα μείνει κολλημένη για πέντε μήνες. Ένα παιχνίδι πρέπει να προσφέρει ευχαρίστηση και όχι απογοήτευση.
Το gaming ήταν επίσης περισσότερο μία δραστηριότητα για μία μικρότερη, παθιασμένη κοινότητα. Σήμερα η nerd κουλτούρα είναι πολύ πιο mainstream και τα παιχνίδια προσπαθούν να χωρέσουν τους πάντες.
Ακόμη και αν έχεις μόνο πέντε λεπτά την ημέρα, υπάρχει κάτι που μπορείς να παίξεις. Μπορείς να επιλέξεις easy mode ή hard mode αν είσαι έμπειρος - εκτός αν πρόκειται για παιχνίδι της FromSoftware, όπου υπάρχει μόνο το hard mode.
Ποιο επίπεδο δυσκολίας επιλέγεις συνήθως;
Συνήθως normal ή easy, επειδή δεν έχω πολύ χρόνο. Θέλω τα παιχνίδια να είναι μία διαφορετική διάσταση στην οποία μπορώ να μπω χωρίς άγχος. Δεν είμαι ανταγωνιστική παίκτρια και δεν έχω καθόλου υπομονή. Δεν είμαι ο άνθρωπος που θέλει να πολεμήσει το ίδιο boss 120 φορές. Απογοητεύομαι και εκνευρίζομαι πολύ εύκολα.
Ταυτόχρονα, τα παιχνίδια μπορούν να αποτελέσουν καλή άσκηση υπομονής. Όσο περισσότερο παίζεις, τόσο βελτιώνεσαι και μαθαίνεις τα μοτίβα. Κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικό γούστο. Ορισμένοι απολαμβάνουν παιχνίδια που απαιτούν τεράστια υπομονή, ενώ άλλοι προτιμούν μικρότερες εμπειρίες με έντονη ιστορία. Αυτή η ποικιλία είναι η ομορφιά των video games.
Ποια παιχνίδια είχαν τη μεγαλύτερη επίδραση στη ζωή σου;
Τα Final Fantasy VII, Resident Evil και Silent Hill. Στο Resident Evil αναφέρομαι στο πρώτο παιχνίδι. Το δεύτερο ήταν επίσης εκπληκτικό, ιδιαίτερα για τους χαρακτήρες του, αλλά δεν μπορώ να ξεχάσω τον φόβο και την αγωνία όταν έπαιξα το πρωτότυπο για πρώτη φορά.
Αν το παίξω σήμερα, δεν είναι τόσο τρομακτικό όσο τότε. Εκείνη την εποχή, όμως, ήταν μία υπέροχα φρικτή εμπειρία. Το μισούσα και το αγαπούσα επειδή με τρόμαζε τόσο πολύ.
Το Final Fantasy VII είναι για εμένα κάτι περισσότερο από παιχνίδι. Η ιστορία και η ηθική του συνδέθηκαν με διαφορετικά γεγονότα της ζωής μου. Γνώρισα επίσης τον Yoshitaka Amano και σήμερα είναι φίλος μου. Το να βλέπω μπροστά μου τα πρωτότυπα έργα και το υλικό του ήταν μία εξωπραγματική εμπειρία.
Cloud ή Sephiroth;
Αν πρέπει να επιλέξω, Sephiroth. Αστειευόμενη τον αποκαλώ τον μελλοντικό πρώην σύζυγό μου και γελάμε γι’ αυτό με τον σύντροφό μου. Πάντα είχα αδυναμία στους villains.
Συχνά έχουν ισχυρότερη προσωπικότητα, πιο εντυπωσιακές εμφανίσεις και καλύτερα όπλα, οπότε τους βρίσκω οπτικά πιο ενδιαφέροντες. Το Buster Sword του Cloud είναι βέβαια εμβληματικό, αλλά παραμένω Team Sephiroth.
Αν μπορούσες να κρατήσεις μόνο μία κονσόλα για πάντα - και δεν επιτρέπεται να επιλέξεις το πρώτο PlayStation - ποια θα ήταν;
Πιθανότατα θα επέλεγα το Atari 2600. Αγόρασα ένα αυθεντικό και στη συνέχεια αγόρασα και το σύγχρονο Atari 2600+ όταν κυκλοφόρησε. Έχω και τα δύο, επειδή αυτή η κονσόλα αντιπροσωπεύει την αρχή της αγάπης μου για τα video games. Πολύ κοντά θα βρισκόταν και το Game Boy.
Single player περιπέτειες ή multiplayer παιχνίδια;
Single player, για πάντα. Θέλω να παίζω όταν το αποφασίζω εγώ και με τον δικό μου ρυθμό.
Έχει επηρεάσει η βιομηχανία των video games τη μουσική που δημιουργούν οι Lacuna Coil;
Χίλια τοις εκατό. Ο Maki, ο μπασίστας και παραγωγός μας, γράφει το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής. Επηρεάζεται έντονα από τις εικόνες. Συχνά βάζει ένα βίντεο ή ένα ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση και συνθέτει πάνω σε αυτό, σχεδόν σαν να δημιουργεί soundtrack για όσα βλέπει. Τα video games αποτελούν συχνά μέρος αυτής της διαδικασίας.
Τα soundtracks των παιχνιδιών καταλαμβάνουν επίσης σημαντικό μέρος της δικής μου μουσικής συλλογής. Αγαπώ τη μουσική των Elden Ring, Skyrim και Bloodborne. Μπορεί να μην μπορώ να παίξω Souls games, αλλά αγαπώ την αισθητική τους και μου αρέσει να παρακολουθώ άλλους να τα παίζουν.
Με γοητεύει ο κόσμος τους και συλλέγω τις ειδικές εκδόσεις τους. Έχω ακόμη και ένα πιστό αντίγραφο του χεριού της Malenia σε φυσικό μέγεθος.
Αν οι Lacuna Coil μπορούσαν να δημιουργήσουν μουσική για οποιοδήποτε video game, ποιο θα επέλεγες;
Το Bloodborne θα μας ταίριαζε πολύ, επειδή είναι τόσο σκοτεινό. Η υπάρχουσα μουσική του είναι περισσότερο επική, αλλά εμείς θα μπορούσαμε να ενσωματώσουμε διαφορετικούς ήχους και να την οδηγήσουμε σε άλλη κατεύθυνση. Ίσως να το κάναμε για ένα καινούργιο Bloodborne, αφού όλοι περιμένουμε ένα.
Το GTA θα μπορούσε επίσης να έχει ενδιαφέρον. Είναι ένας τόσο μεγάλος κόσμος, ώστε θα μπορούσες να επικεντρωθείς σε μία πλευρά του και να δημιουργήσεις κάτι βαρύ για μία αποστολή.
Οι Lacuna Coil έχουν ήδη εμφανιστεί σε παιχνίδια όπως τα Guitar Hero και Rock Band, ενώ έχω τραγουδήσει και ένα κομμάτι για το Metal: Hellsinger. Υπάρχει ήδη, λοιπόν, σύνδεση ανάμεσα στη δουλειά μου και το gaming.
Αν μπορούσες να ζήσεις για μία ημέρα ως χαρακτήρας video game, ποιος θα ήθελες να είσαι;
Είναι δύσκολο, επειδή πολλοί από τους χαρακτήρες που αγαπώ είναι villains και η ζωή τους συνήθως δεν είναι ευχάριστη. Ίσως η Alice από το Alice: Madness Returns. Είναι μία σκοτεινή εκδοχή της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων, με μαχαίρια, αίμα και ανησυχητικές εικόνες.
Δεν θα ήθελα να ζήσω εκεί μόνιμα, αλλά θα ήθελα να εξερευνήσω τον κόσμο του για μία ημέρα, αν ήξερα ότι είμαι προστατευμένη. Το ίδιο ισχύει για το Resident Evil ή το Little Nightmares: θα ήθελα να δω αυτούς τους κόσμους χωρίς να κινδυνεύω πραγματικά.
Ποια είναι η γνώμη σου για τη σειρά Little Nightmares;
Την αγαπώ. Έπαιξα πρώτα το δεύτερο παιχνίδι και μετά επέστρεψα στο πρώτο, επειδή μου άρεσε τόσο πολύ. Ολοκλήρωσα επίσης το Little Nightmares III ενώ περιοδεύαμε στην Ευρώπη. Είχα φέρει το PS5 από το σπίτι και έπαιζα στο λεωφορείο της περιοδείας.
Το τρίτο παιχνίδι δεν ήταν το αγαπημένο μου. Δεν ενδιαφέρομαι ιδιαίτερα για το co-op και κάτι στους χαρακτήρες και στην ατμόσφαιρά του δεν ήταν τόσο σκοτεινό όσο στα δύο πρώτα. Ίσως να συνέβαλε σε αυτό η αλλαγή της ομάδας ανάπτυξης. Τα προηγούμενα παιχνίδια ήταν απίστευτα ανατριχιαστικά.
Αν μπορούσες να διαγράψεις ένα παιχνίδι από τη μνήμη σου για να το ζήσεις ξανά για πρώτη φορά, ποιο θα επέλεγες;
Είναι δύσκολη ερώτηση. Υπάρχουν παιχνίδια που δεν θα είχαν την ίδια μαγεία αν τα έπαιζα για πρώτη φορά σήμερα. Το Final Fantasy VII είναι το προφανές παράδειγμα. Αν το διέγραφα από τη μνήμη μου και έπαιζα τώρα την αρχική έκδοση, δεν ξέρω αν θα το απολάμβανα με τον ίδιο τρόπο. Ανήκε σε εκείνη τη στιγμή.
Τότε οι χαρακτήρες μάς φαίνονταν εκπληκτικοί. Σήμερα βλέπεις λίγα τετράγωνα και pixels, όμως εμείς συμπληρώναμε τις λεπτομέρειες με τη φαντασία μας. Τα εικαστικά παρουσίαζαν υπέροχα τον Cloud και τον Sephiroth και μεταφέραμε αυτές τις εικόνες μέσα στο παιχνίδι.
Το ίδιο συνέβαινε με το πρώτο Tomb Raider. Πιστεύαμε ότι τα γραφικά ήταν ρεαλιστικά, ενώ σήμερα μοιάζουν εντελώς διαφορετικά. Η μουσική, η ιστορία και οι αναμνήσεις εξακολουθούν να κάνουν αυτά τα παιχνίδια ξεχωριστά.
Υπάρχει ένα παιχνίδι που πιστεύεις ότι όλοι πρέπει να δοκιμάσουν τουλάχιστον μία φορά;
Το Tetris. Είμαι βέβαιη ότι σχεδόν όλοι το έχουν δοκιμάσει, αλλά παραμένει ένα από τα παιχνίδια που αξίζει να βιώσει κάθε άνθρωπος.
Αν μπορούσες να συναντήσεις οποιονδήποτε δημιουργό video games, ποιος θα ήταν;
Είχα την τύχη να συναντήσω αρκετούς ανθρώπους πίσω από το Final Fantasy σε εκδηλώσεις στο Λονδίνο, μεταξύ άλλων σε παρουσιάσεις για τα Final Fantasy VII Remake και Final Fantasy XVI. Δεν έχω γνωρίσει τους δημιουργούς του Resident Evil ή του Silent Hill και θα ήταν πολύ ωραίο να συμβεί.
Μερικές φορές συνομιλώ στο Instagram με τον ηθοποιό που υποδύεται τον Leon στα πρόσφατα Resident Evil. Ακολουθήσαμε ο ένας τον άλλον και μου είπε ότι αγαπά το συγκρότημα και τη δουλειά μας. Θα ήθελα σίγουρα να τον συναντήσω από κοντά κάποια ημέρα.
Πόσο σημαντική είναι η διατήρηση της ιστορίας των video games για τις επόμενες γενιές;
Είναι σημαντικό να δείχνουμε πώς δημιουργούνταν τα πράγματα. Κάποιος που δεν έζησε μία συγκεκριμένη περίοδο ίσως να μην μπορέσει να την κατανοήσει πλήρως, όμως η επαφή με ένα πραγματικό αντικείμενο κάνει τη διαφορά. Όταν επισκέπτομαι ένα μουσείο και βλέπω ένα άγαλμα μπροστά μου, η εμπειρία είναι διαφορετική από το να κοιτάζω μία φωτογραφία.
Όποτε μπορώ, επισκέπτομαι μουσεία video games. Επισκεφθήκαμε δύο στην Ιαπωνία και έχει πάντα ενδιαφέρον να ανακαλύπτεις κάτι που δεν γνώριζες. Αντιλαμβάνεσαι ότι όσα έχουμε σήμερα υπάρχουν επειδή προηγήθηκε κάτι άλλο. Δεν εμφανίστηκαν από το πουθενά.
Οι προηγούμενες ιδέες και εμπειρίες μάς οδήγησαν έως εδώ. Τα μουσεία μπορούν να παρουσιάσουν αυτή τη διαδρομή - πώς ξεκίνησαν τα παιχνίδια και πώς εξελίχθηκαν.
Το Video Games Museum υποδέχεται σχολεία, παιδιά, ενήλικες και μεγαλύτερους σε ηλικία επισκέπτες. Ποια πέντε παιχνίδια θα έπρεπε να παραμένουν πάντοτε διαθέσιμα για παιχνίδι;
Για τους μεγαλύτερους επισκέπτες - και επειδή το αγαπώ προσωπικά - θα επέλεγα το PowerWash Simulator. Είναι ξεκαρδιστικό και χαλαρωτικό. Απλώς καθαρίζεις αντικείμενα και μπορείς είτε να αδειάσεις το μυαλό σου είτε να σκεφτείς τα πάντα ενώ τα χέρια σου συνεχίζουν να δουλεύουν. Είναι τόσο απορροφητικό, ώστε μπορεί να σε κρατήσει ξύπνιο ενώ θα έπρεπε να κοιμάσαι.
Θα συμπεριλάμβανα ένα Assassin’s Creed με τον Ezio, πιθανότατα το Assassin’s Creed II, επειδή σου επιτρέπει να εξερευνήσεις τη Φλωρεντία και να εξηγήσεις ότι πολλά από αυτά τα μνημεία υπάρχουν στην πραγματικότητα.
Υπήρχε μάλιστα ένα μέρος στην Τοσκάνη όπου ο κόσμος προσπαθούσε να σκαρφαλώσει στους τοίχους σαν τον Ezio και χρειάστηκε να τοποθετηθούν πινακίδες που το απαγόρευαν.
Αγαπώ επίσης το Assassin’s Creed Odyssey - ίσως είναι το αγαπημένο μου - επειδή είχα επισκεφθεί την Ελλάδα πριν κυκλοφορήσει και μου άρεσε να αναγνωρίζω τη χώρα μέσα στο παιχνίδι.
Η τρίτη επιλογή μου θα ήταν το Skyrim, επειδή μπορείς να παραμείνεις στον κόσμο του για αμέτρητες ώρες ή απλώς να περιπλανιέσαι. Τέταρτο θα επέλεγα το Elden Ring, για να παρουσιάζει τις οπτικές δυνατότητες των σύγχρονων παιχνιδιών. Ακόμη και το να παρακολουθείς κάποιον άλλον να μάχεται είναι καθηλωτικό.
Ως πέμπτη επιλογή, και για τους μικρότερους επισκέπτες, θα πρόσθετα ένα τρισδιάστατο Pac-Man. Είναι διασκεδαστικό, προσιτό και μου θυμίζει όλα τα χρήματα που ξόδεψα παίζοντας Pac-Man στα arcade.
Τι σε ενθουσιάζει περισσότερο για το μέλλον των video games;
Η δημιουργικότητα. Ένα παιχνίδι μπορεί να γίνει ένας κόσμος στον οποίο επιλέγεις να ζήσεις για λίγο και μετά μπορείς να φύγεις. Δεν έχουμε αυτή την πολυτέλεια στην καθημερινή ζωή. Μπορείς να μπαίνεις και να επιστρέφεις όσο συχνά θέλεις.
Αν θέλεις να είσαι μαχητής σε ένα τουρνουά, μπορείς να παίξεις Mortal Kombat. Αν θέλεις να είσαι πολεμιστής με ένα τεράστιο σπαθί, μπορείς να γίνεις ο Cloud. Μπορείς να είσαι πριγκίπισσα - ή ακόμη και τραγουδίστρια σε metal συγκρότημα.
Το Our Truth των Lacuna Coil εμφανίστηκε στο Rock Band. Πόσο καλά τα κατάφερες τραγουδώντας το δικό σου κομμάτι;
Έφτασα περίπου στο 80%! Το παιχνίδι μετρούσε τις ακριβείς νότες, όμως όταν τραγουδώ ζωντανά διαφοροποιώ τη μελωδία. Είχα γράψει το μέρος, αλλά το παιχνίδι δεν δεχόταν τον τρόπο με τον οποίο το ερμήνευα φυσικά.
Αργότερα ένας θαυμαστής μού έστειλε ένα βίντεο στο οποίο είχε πετύχει 100%, κάτι που μου φάνηκε πολύ αστείο. Είχε ερμηνεύσει το δικό μου τραγούδι καλύτερα από εμένα - τουλάχιστον σύμφωνα με το παιχνίδι.
Ήταν όμως η πρώτη και μοναδική μου προσπάθεια. Ίσως να το δοκιμάσω ξανά στο Video Games Museum.
Cristina, σε ευχαριστούμε θερμά για τον χρόνο σου. Ελπίζουμε να σε υποδεχθούμε στο μουσείο στην επόμενη επίσκεψή σου στην Κρήτη.
Οπωσδήποτε. Θα έρθω να το επισκεφθώ.
